DZIECKO – mała, niewinna istotka, bezbronna przychodzi na świat, tabula rasa, na której świat nieproszony zapisuje wszystko, co chce w sposób większości nieprzemyślany… Ta mała istotka nie staje się tym, kim chce… To świat mniej lub bardziej przypadkowo i z pewnością mniej niż bardziej świadomie czyni ją kimś. Dziecko nie ma wiedzy, nie ma doświadczenia, nie ma świadomości – to co ma to to, co mu powiemy, pokażemy, czego nauczymy. To rodzic, rodzina, nauczyciel, otoczenie czynią go tym kim jest i kim będzie w przyszłości. Kiedy jest już dorosłym człowiekiem – świadomym i wolnym może pójść inną drogą i może żyć innym życiem, ale nie zawsze… Sposób życia jaki prowadził, to co jadł (lub czego nie), szkoły które skończył (lub nie), ludzie, których poznał (lub nie), to czym się zajmował, to co zdołał poznać, to co przeżył, czego doznał lub czego nie dano mu zaznać – już go ukształtowało i już pchnęło w określonym kierunku. I tylko bardzo silni i bardzo zdeterminowani zwracają wektor kierunku w inną stronę, jeśli ten z dzieciństwa i młodości im się nie podobał. Ale nawet jeśli w końcu osiągną to, czego chcą to i tak nikt im nie zwróci straconego czasu… czasu, który można było przecież tak dobrze wykorzystać, tak wiele w nim osiągnąć, tak wiele przeżyć… Niestety w większości przypadków (tak wynika z moich obserwacji) kończy się podążaniem drogą już wyznaczoną przez kogoś innego… I często oznacza to nie „życie” w pełni pięknego znaczenia tego słowa, ale życie w najbardziej przyziemnym i prozaicznym z możliwych znaczeń. Jako dorośli byłe już dzieci zapominają o „sobie„, o swoich prawdziwych potrzebach, marzeniach, zamiłowaniach (jeśli w ogóle zdają sobie sprawę z tego, że je mają..), żyją jak się przyzwyczaili, robiąc to, do czego ktoś im powiedział, że są stworzeni, czy też to, na co ich stać według kogoś, czy też robią coś po to żeby w ogóle coś robić – bo przecież tak trzeba. Żyją z dnia na dzień, codziennie zdając sobie sprawę, że życie tak na prawdę głębszego sensu nie ma… Jeśli w ogóle zdają sobie sprawę… bo niektórych życie przyzwyczaiło do „niemyślenia”, „niezastanawiania się”, „niewgłębiania się”, przyjmowania pewnych rzeczy jako normalne, niekwestionowane nawet jeśli sięgają granic absurdu… Nawet jeśli nie czuje się tej beznadziei i nieuchronnie zbliżającej się śmierci na co dzień, przychodzi moment kiedy coś pęka, przychodzi frustracja, ból istnienia, zgorzkniałość, które następnie chcąc nie chcąc przelewa się na swoje dzieci, rodzinę, otoczenie, następne pokolenia… I tak zataczają się kręgi, z którch tylko nielicznym udaje się wyzwolić…

A przecież można inaczej!… przecież czasem tak niewiele potrzeba… czasem tylko spotkania z pewnym człowiekiem, zapalenia jednej iskierki!…

Chcę zatem zachęcić siebie i wszystkich tych, do których zdołamy dotrzeć aby zatrzymać się na chwilę i pomyśleć czy aby na pewno to chcemy dać swojemu dziecku, czy aby na pewno taki świat chcemy mu pokazać, czy aby na pewno chcemy aby w taki sposób przeżył te 40,50,60,90-dziesiąt lat na ziemi… Czy jesteś już rodzicem, czy jeszcze nie – wiele zależy od Ciebie, może nawet wszystko?… Ktoś powiedział mi kiedyś, że nie wierzy w niebo i że stara się uczynić niebem ten krótki okres życia ziemskiego jaki dostał w darze. Podważanie istnienia nieba jest dla niektórych z nas nie do pomyślenia, dla wielu to jedyny sens życia, ale czy mimo wszystko nie jest to piękna idea – stworzyć sobie kawałek nieba na ziemi?… I przeżyć to życie w sposób najpiękniejszy i najowocniejszy jaki się tylko da?…